เชิญชวนจัดตั้ง 'สหภาพคนทำงาน'

สหภาพคนทำงาน Workers' union 19 เม.ย. 2564 | อ่านแล้ว 708 ครั้ง

เชิญชวนจัดตั้ง 'สหภาพคนทำงาน'

เมื่อช่วงต้นเดือน เม.ย. 2564 เพจสหภาพคนทำงาน Workers' union ได้เชิญชวนร่วมจัดตั้ง 'สหภาพคนทำงาน' โดยระบุว่า

ทำไมคนทำงานต้องรวมตัวกัน?

ความยากลำบากของกลุ่มคน 99% ของประเทศ ความเหลื่อมล้ำและช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนในสังคม ส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการพยายามกีดกันไม่ให้พวกเราคนทำงานซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ของสังคมรวมตัวกันเพื่อให้มีอำนาจที่จะต่อรอง เรียกร้องเอาส่วนแบ่งที่เราควรได้รับอย่างเหมาะสมและเป็นธรรม

รัฐและกลุ่มคน 1 % พยายามแบ่งแยกพวกเราออกเป็นส่วนย่อย ๆ ที่เรียกกันว่า “แบ่งแยกแล้วปกครอง” หรือการทำให้ประชาชนกัดกันเอง

รัฐ ทุน และชนชั้นนำจำนวนน้อยนิดเหล่านี้พยายามทุกวิถีทางที่จะสกัดกั้นมิให้พวกเรารวมตัวกัน เพราะเขารู้ว่าหากเราซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ของสังคมรวมตัวกันได้ เขาก็จะไม่อาจเสวยสุขจากการเอารัดเอาเปรียบคนส่วนใหญ่แบบที่เป็นอยู่ได้

ประเทศที่มีความเสมอภาคสูง ความเหลื่อมล้ำน้อย ประเทศที่มีความเป็นประชาธิปไตยสูง ล้วนเป็นประเทศที่คนทำงานซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศสามารถรวมตัวกันได้อย่างเป็นอิสระ องค์กรของคนทำงานมีสมาชิกในสัดส่วนที่สูง

ทำให้คนทำงานในประเทศเหล่านั้นสามารถต่อรองและถ่วงดุลอำนาจกับทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพ สามารถเข้าไปมีอิทธิพลต่อการกำหนดนโยบาย การออกกฎหมายและสร้างกลไกที่เอื้อประโยชน์ให้กับคนส่วนใหญ่ของประเทศได้อย่างแท้จริง

อย่างเช่นที่ประเทศแทบยุโรปเหนือที่บางประเทศมีคนเป็นสมาชิกสหภาพฯ ถึง 60% ของประชากร นั่นเป็นสาเหตุที่เค้าต่อรองได้ทุกอย่างตั้งแต่ค่าแรงไปจนถึงสิทธิและสวัสดิการ

ในประเทศไทยชนชั้นนำซึ่งเป็นคนกลุ่มน้อยผู้มั่งคั่ง 1 % ที่มีอิทธิพลและอำนาจเหนือรัฐบาลกลับทำตรงกันข้าม พวกเขาพยายามกีดกันการรวมตัวของแรงงาน พวกเขาจงใจทำลายอำนาจการต่อรองของแรงงานซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่

พวกเขารวมหัวกันจับมือกับกลไกรัฐราชการ หลายครั้งได้ให้การสนับสนุนรัฐบาลเผด็จการทหารเพื่อเข้าผูกขาดอำนาจทางการเมืองไว้กับพวกตนและพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้รัฐเอื้อประโยชน์กับกลุ่มตน

แม้ประเทศไทยจะเป็นหนึ่งในสี่สิบห้าประเทศของผู้ร่วมก่อตั้งองค์การแรงงานระหว่างประเทศหรือ ILO แต่ชนชั้นนำของไทยปฏิเสธที่จะให้สัตยาบันอนุสัญญาฉบับที่ 87 และ 98 ที่ว่าด้วยสิทธิในการรวมตัวและเจรจาต่อรองร่วมของแรงงาน

ซึ่งถือเป็นสองในแปดของอนุสัญญาหลักที่ ILO ถือว่าเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานของคนทำงานที่จะต้องได้รับการส่งเสริม ปกป้องและคุ้มครอง เป็นสิทธิพื้นฐานที่จะทำให้คำว่า

“ประชาธิปไตย” มีความหมายอย่างแท้จริง นั่นคือ “ประชาธิปไตยในการทำงาน”

กฎหมายแรงงานสัมพันธ์ของไทยที่ใช้มาตั้งแต่ปี 2518 นอกจากจะไม่ส่งเสริม ปกป้องคุ้มครองสิทธิในการรวมตัวและเจรจาต่อรองร่วมของแรงงานอย่างเพียงพอแล้ว

ยังพยายามแทรกแซงควบคุมกำกับองค์กรของแรงงานไม่ให้มีความเป็นอิสระ ที่เลวร้ายไปกว่านั้นกฎหมายฉบับนี้ยังมีบทบัญญัติที่กีดกันคนทำงานส่วนใหญ่ไม่ให้เข้าถึงสิทธิในการรวมตัวและเจรจาต่อรองร่วม

นี่จึงเป็นเหตุให้ทำงานในประเทศไทยเป็นสมาชิกองค์กรแรงงานในสัดส่วนที่น้อยที่สุดในโลกคือเพียงร้อยละ 1.5 ซึ่งทำให้อำนาจในการตัดสินใจทั้งหลายตกไปอยู่กับทุนและคนส่วนน้อย

เป็นเหตุให้เกิดการ กระจุกตัวของความมั่งคั่งในประเทศสูง เพราะผลประกอบการทั้งหลายไม่ได้ถูกแบ่งปันอย่างเป็นธรรม

พวกเราในฐานะเป็นคนทำงาน และเป็นคน 99% ซึ่งต่างมีความใฝ่ฝันถึงสังคมที่เท่าเทียม เสมอภาคและเป็นประชาธิปไตย จึงมีความจำเป็นที่จะต้องรวมตัวกันให้เข้มแข็ง เพื่อสร้างอำนาจต่อรองให้กับคนส่วนใหญ่

จึงขอเชิญชวนให้พี่น้องแรงงานทั้งหลายที่ต้องการเห็นความเป็นธรรมในสังคม ต้องการลดความเหลื่อมล้ำที่เป็นปัญหาใหญ่ของประเทศ

เพื่อสร้างประชาธิปไตยที่คนส่วนข้างมากมีอำนาจอย่างแท้จริง

ขอเชิญชวนมาร่วมกับพวกเราช่วยกันจัดตั้ง “สหภาพคนทำงาน” ซึ่งจะเป็นองค์กรของพวกเราแรงงาน 99 % และเป็นไปเพื่อประโยชน์ของทุกคน

ร่วมเป็นแฟนเพจเฟสบุ๊คกับ TCIJ ออนไลน์
www.facebook.com/tcijthai

ป้ายคำ

  

Like this article:
Social share: