ในวันที่หนูไม่สบาย

เรื่องและภาพประกอบ โดย ไอโกะ ฮามาซากิ | 10 มี.ค. 2563 | อ่านแล้ว 887 ครั้ง


ข้อมูลส่วนนี้มีความสำคัญ กรุณาทำความเข้าใจก่อน…

เป็นอีกวันที่หนูลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วไม่อยากไปโรงเรียน…

แต่วันนี้เป็นวันที่หนูไม่อยากไปโรงเรียนจริงๆ ร่างกายของหนูมันหนักเกินกว่าที่จะดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียง หนูไม่ได้ป่วย ไม่ได้ตัวร้อน ไม่ได้ไม่สบาย ไม่ได้ไม่สบายใจหรือเปล่า…ไม่แน่ใจ แต่หนูเหนื่อย หนูรู้สึกเหนื่อย จนอยากให้วันนี้เป็นวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ แต่วันนี้เป็นวันอังคาร

หนูเปิดประตูด้วยใจที่หนักอึ้ง ก้าวลงบันไดด้วยสิ่งที่เรียบเรียงอยู่ในหัว ทีละขั้น ทีละขั้น ทำตามนี้ทีละขั้น ทีละขั้น หนูยืนอยู่ที่ขั้นสุดท้ายของบันไดจากชั้นบน ขั้นแรกจากชั้นล่าง

 “แม่หนูไม่สบาย”

หนูพูดด้วยเสียงเอื่อยๆ ด้วยใบหน้าหงอยๆ

“หนูขอหยุดอยู่บ้านนะ”

แล้วหนูก็เดินกลับขึ้นห้อง หมุดตัวใต้ผ้านวม สักพัก…แม่ก็เดินตามขึ้นมา แม่เปิดประตูเข้ามาในห้อง หนูแกล้งทำเป็นค่อยๆ ลืมตาขึ้น เหมือนกับว่าเปลือกตาของหนูมันหนักมาก ไอแห้งๆ ออกมาสองที แล้วก็เอามืออังหน้าผากตัวเอง แม่เดินมานั่งข้างเตียง บนผ้าปูสีขาว เอามืออังหน้าผากหนู

“ตัวไม่เห็นร้อนเลยนี่”

“ไม่รู้สิ หนูว่าหนูตัวร้อน หนูรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว”

“แค่ขี้เกียจ ไม่อยากไปโรงเรียนเฉยๆ รึเปล่า”

หนูปิดปากเงียบ ทำหน้าเสียใจ แล้วหลับตา หนูเหนื่อยจริงๆ นี่…

-

หนูใช้เวลาทั้งวันไปกับการนอน นอนจนข้ามไปอีกวัน จากวันอังคารสู่วันพุธ และในวันนั้นหนูก็ใช้เวลาทั้งวันไปกับการนอนอีกเช่นกัน จนถึงรุ่งเช้า

“ปั้ง!” ประตูถูกเปิดด้วยเสียงอันดัง แม่กระชากแขนหนูให้ลุกขึ้นนั่งจากที่นอน แต่หนูก็ยั้งตัวเอาไว้ จนกลายเป็นท่าที่ทุลักทุเล เราต่างดึงรั้งยื้อยุดกันไปมาบนเตียงนอนของหนู ผ้าปูสีขาวหลุดลุ่ยยับย่น

“ไปโรงเรียนได้แล้ว วันนี้ต้องไปโรงเรียน”

น้ำเสียงของแม่ที่หนูได้ยินช่างดุดันและแข็งกร้าว อีกประโยคถัดมาแม่ต้องตะโกนแล้วแน่ๆ แต่ทำไมแม่ถึงไม่บอกกับหนูดีๆ ล่ะ แบบนั้น…วันนี้หนูคงยอมไปโรงเรียนแต่โดยดี เพราะหนูเบื่อที่นอนจะแย่ ยังไงวันนี้หนูก็ตั้งใจไปโรงเรียนอยู่แล้ว ก่อนที่แม่จะเข้ามาเสียอีก

“ไป! ลุกไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้”

แม่ตะโกนแล้วจริงๆ ด้วย หนูเบือนหน้าหนีแม่ หันไปมองกระเป๋าตรงนั้นที่หนูตั้งใจวางไว้อย่างดี หลังจากที่เมื่อคืนจัดหนังสือและดินสอลงกระเป๋า

“มึงจะลุกไม่ลุก”

หนูกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว ทำได้เพียงอยู่นิ่งๆ ทำตัวแข็งๆ ให้ได้มากที่สุด

แม่รวบรวมกำลังทั้งหมดกระชากตัวหนูออกจากเตียง ลากหนูไปตามขั้นบันได ลากขึ้นไปบนบ้าน แล้วผลักหนูเข้าห้องเก็บของ

“ถ้ามึงไม่อยากไปโรงเรียน มึงก็อยู่แต่บ้านไปเลย เดี๋ยวกูไปลาออกให้”

สิ้นเสียงตะโกนของแม่ ประตูก็ถูกผลักมาจากอีกฝั่ง “ปั้ง!” เสียงกระแทกของขอบประตู แล้วตามด้วยเสียง ล็อกกุญแจจากด้านนอก หนูเริ่มร้องไห้ไม่หยุด แต่แม่คงไม่ได้ยิน และแม่คงไม่เห็นหนูที่อยู่อีกฝั่ง หลังประตูบานนี้ ในห้องนี้ ถึงหนูจะห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้ไม่ได้ แต่หนูห้ามตัวเองไม่ให้ส่งเสียงร้องขอได้ ถึงห้องนี้จะมีฝุ่นเต็มห้อง ถึงห้องนี้จะมืด แต่หนูก็จะไม่ร้องขอให้ใครมาเปิดประตู

-

หนูเริ่มรู้สึกตัวร้อนและไม่สบายจริงๆ รู้สึกอยากไออยู่ตลอดเวลา คราบน้ำตาที่เหือดแห้งบนใบหน้า ก็ทำให้หนูรู้สึกคัน ฝุ่นก็ด้วย ทำให้หนูรู้สึกคัน หนูเริ่มใช้เล็บขูดลงบนผิวหนัง ผิวหนังที่เริ่มร้อนระอุ เวลาผ่านไปเท่าไหร่หนูไม่รู้ หนูรู้แค่มันนานมาก ทั้งเหนื่อยและง่วง และ…

-

หนูลืมตาขึ้นมา มีเสียงไขประตูดังอยู่ข้างนอก หนูรีบหลับตาลง หลับตาปี๋ กระถดตัวไปหลังกล่องลัง ยกเข่าแนบอก เอาแขนโอบกอดเข่าทั้งสอง คุดคู้ ก้มหน้าซุกเข้าหาตัว พยายามทำตัวเองให้เล็กที่สุด มีเสียงฝีเท้าค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ หนูไม่อยากมองหน้าใคร และหนูก็ไม่อยากให้ใครเห็นหน้าหนู แขนทั้งสองของผู้ที่บุกรุกเข้ามาโอบอุ้มหนูขึ้น หนูคิดในใจ

“หนูจะหนีออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ได้”

 

ร่วมเป็นแฟนเพจเฟสบุ๊คกับ TCIJ ออนไลน์
www.facebook.com/tcijthai

ป้ายคำ
Like this article:
Social share: